Binnen een week is het tweeënhalf jaar geleden dat mijn lief en ik voor het eerst gekust hebben. Hij zocht een kamer, ik zocht een huisgenoot en van het een kwam het ander. Daardoor heb ik mijn schoonouders Karel en Rina vrij vroeg leren kennen, en ik vind mijn beide schoonouders, net als mijn lief, de max!
Deze zomer zijn Benny en ik met zijn ouders op de moto naar de Champagnestreek gereden (Je weet wel) en daar heeft Karel een nieuwe hobby opgedaan: champagnecapsuletjes sparen. Dus als je graag champagne drinkt, in de horeca werkt, of nog een verzameling hebt liggen waar je vanaf wil, 1 adres: Benny Degezelle, Zwijnaardesteenweg 169, 9000 Gent.
TL;DR: Mijn schoonvader verzamelt champagnecapsuletjes, spaar je mee? Tnx!
Labi wie?
De eerste keer dat ik ervan hoorde was in de rats en ik vroeg wie 'it must be love' van madness aan het coveren was. Toen mijn lief een paar jaar later kwam aandraven met een cd van die artiest die ik al helemaal vergeten was, was ik helemaal verkocht. Maar wie is Labi?
Labi Siffre is een Brits singer-songwriter, maar ook een
dichter, toneelstukschrijver en zelfs een Twitteraar! Labi is openlijk atheïst, homo en verdediger van de mensenrechten EN hij maakt ook goeie muziek die regelmatig gesampled wordt.
Labi Siffre - I Got The...
Eminem - My name is ... (sample)
Jay-z - The streets is watching (sample)
Labi Siffre - My Song
Kanye - I wonder
Labi Siffre - It must be love
Madness - It must be love (cover)
Labi Siffre - Crying Laughing Loving Lying
Olivia Newton John - Crying Laughing Loving Lying (slechte cover :))
Labi Siffre - A little more line
Fatboy slim - That Old Pair of jeans
Wete nog, den tijd dat er mensen waren die geen gsm nodig hadden? Of toen mensen dachten dat ze te oud waren voor een PC? Of toen die mensen met een PC niet wilden meedoen aan die internetrage? En toen die mensen met een internetaansluiting niet wouden meedoen aan die Facebookrage?
I, for one, heb dit weekend genoten van een zonnig gsm- en internetloos weekendje. En vooral van het gezelschap rondom mij. Their presence is a present en zo. Maar naar goede gewoonte keer ik dan terug naar mijn laptop met een bang hartje. Ik word op de terugweg altijd een beetje misselijk bij de gedachte. Bestaat het internet nog? Is mijn mailbox niet ontploft? Zijn er nieuwtjes die ik volledig gemist heb?
Wete, die iPad 2, ik è da nie nwodeh!
Van veel dingen bak ik niets en ben ik een enorme beroepsidioot, maar I bake one hell of an apple crumble mini. En hell is hier positief.
Mijn recept is uiteraard gebaseerd op een gewoon apple crumble recept, maar ik weet niet meer welk.
Wat heb je nodig?
Stap 1: Was de appeltjes en doe ze in een kom. Zet u in de zetel voor een leuk tv-programma (bv het journaal) en schil de appeltjes en leg ze in een ander kommetje. Snij ze daarna in stukjes.
Stap 2: Zet uw tv uit en was uw handen.
Stap 3: Verwarm de oven op 180 graden.
Stap 4: Zeef de bloem en meng hem met de suiker en de boter. Niet bang zijn om je handen vuil te maken, eens je kruimels hebt, hangt er bijna geen boter meer aan je handen.
Stap 5: Ziet uw deeg er ongeveer zo uit?
Doe dan nog heel even verder tot je allemaal egale kruimeltjes hebt. Als je dit niet doet, zoals ik, is dit niet zo erg.
Stap 6: Neem uw vormpjes en vet ze in met uw beste olie.
Stap 7: Vul het vormpje met een handje appelblokjes en zorg dat de blokjes goed bedekt zijn met bruine suiker. Neem een vingertop kaneel en blaas het beetje kaneel over de appelblokjes.
Stap 8: Strooi het deeg op de appelblokjes. Probeer het wat evenredig te verdelen, want we zitten niet graag met overschot.
Stap 9: Steek het 20 minuten in de oven op 180 graden. Ga bij 20 minuten kijken. Realiseer u dat het nog wat bruiner mag. Keer terug binnen tien minuten.
Stap 10: Haal de taartjes met ovenwanten uit de oven en laat ze afkoelen. Nee, je laat ze afkoelen, want anders krijg je buikpijn.
(Stap 11: Zoek in google op waar ik werk en breng mij eentje!)
I’m on a train! In eerste klasse waar het heerlijk is om een beetje te werken, een tukje te doen, wat muziek te beluisteren... want die wagon is comfortabel, leeg en stil.
Maar niet nu. Ik heb namelijk iets met jongemannen en treinen. Meestal als ik op de trein zit en er is een jongeman op de trein, is de kans groot dat die in mijn onmiddellijke omgeving zit. Nu zit hij naast mij. Hij kijkt mee op mijn scherm. Hij spreekt mij aan.
“Are you a fashion designer or a model?” ... stilte. Waar haalt die mens dat nu weer? Oh, er ligt een persmap van PrimaDonna voor mij op het tafeltje... Snel Joke, antwoorden! En iets zinnig! “Uhm, no, ... I’m a blogger”. Ik probeer te lachen. Er volgt een stilte. Een awkward silence zeg maar. Hij staat op en loopt weg. ... Geen salut. Geen byebye, niets. Crembo heeft de Belgen goed opgeleid “Bloggers zijn gevaarlijk”. Volgende keer zeg ik dat ik een fotomodel ben. Dan kan hij van die leuke opmerkingen maken zoals ‘ja, je ziet dat, je bent mooi, met je Afrikaanse vormen’ en kunnen we uren praten over de dingen des levens.
Er ligt een persmap voor mij van PrimaDonna. PrimaDonna, waar bij ons thuis soms liefkozend naar verwezen werd als de bommaBH’s. Maar iedereen had er een, ik, mijn mama en mijn bomma. Want, PrimaDonna wordt gemaakt in Wichelen! Enfin, in deelgemeente Schellebelle. Zij die mij kennen, weten dat dat de hometown van kleine Joke was. En zij die mij enorm goed kennen, weten dat ik ooit nog slipjes gevouwen heb in de fabriek van Van de Velde.
Ik was dan ook heel bij dat ik, samen met nog enkele andere bloggers die zeer goed Frans spreken, de wintercollectie van 2010, en als sneak preview de zomercollectie 2011 heb mogen bewonderen. Zonder dat iemand mij vroeg om ze in doosjes te steken.
Van de zomercollectie kan/mag ik helaas geen beelden tonen, maar dit is mijn favoriet van de PrimaDonna wintercollectie 2010 (Hint hint). Dat blauw en subtiel kantwerk is supermooi, de foto doet het niet zijn volledige eer aan. Jomz, je kan dat kopen in de betere lingerieboetiek of de Inno in de veldstraat. :)
PrimaDonna Madison
Als deze mensen de moeite doen om een spandoek te maken, dan draag ik deze winter een extra dikke trui. Ik raad u hetzelfde aan.
Pakweg een jaar of drie geleden was Oostende voor mij synoniem met ‘vergane glorie’. En ook wel een beetje zatte Britten. Sinds een paar recente uitstapjes heb ik mijn mening moeten herzien over de koningin der badsteden. Met prachtige gebouwen zoals Thermae Palace, Fort Napoleon, het station en Kursaal Oostende, is Oostende zeker een bezoekje waard. In Kursaal Oostende, waar je concerten en musicals kan meepikken en een gokje kan wagen in het casino, kan je ook culinair aan je trekken komen in Agua Del Mar. Ik heb daar hier een verslagje over gepost. En ook eentje over hotel Europe.
Toch wel een klein beetje indrukwekkend, die oktoberfoor...
Hotel Europe
(Van mij moogt ge alle foto's wel zien hoor. Die staan hiero.)
Ik weet niet meer of ik het het eerste bij Benny of Pieter gezien heb, maar sinds mijn scherm 90° gedraaid staat, werk ik een stuk productiever. In dat scherm (mijn tweede scherm), lees ik mijn mails, mijn documenten, etc. Op mijn laptop bekijk ik websites. Ik kan het iedereen aanraden. And so I did.
Een week of twee geleden ben ik met Pieter naar Brussel afgezakt. Samen met Brusselaar Steven, waren we door Tom uitgenodigd in de Kinectloft en mochten we de Kinect testen. Wel, ik was zwaar onder de indruk van hoe accuraat dat spel werkt. En hoe vermoeiend het was, tot spierpijn toe! Ik hou niet van recensies als ik het niet zelf meegemaakt heb, dus ik ga er niet over uitwijden. Ik ga mij waarschijnlijk zo'n spel in huis halen, als het niet te duur is, dus als je het lief vraagt en pintjes meebrengt mag je eens komen Kinect'en bij ons.
Council on Kinect from artymoony on Vimeo.
Jammergenoeg is Pieter zijn portefeuille gestolen op de tram/metro in Brussel.
En is er veel geld van een rekening gehaald. Dat was niet cool, en maakt Gent toch wel veel leuker dan Brussel. Sorry Steven.
Dankzij mijn lieve vriendjes ben ik sinds mijn vorige verjaardag in het bezit van een naaimachine. (Merci he!) En ik heb daarop mijn allereerste zelfgemaakte kleedje gemaakt. Ik had het eerst eens mogen strijken, maar toch, schuun he:
Update: Zelfs linnen moet je altijd voorwassen. Het kleedje is gekrompen :(
Tim, een oude bekende, is vorige week deze mooie jongen op mijn trappenhal komen spuiten. Hoe vet is dat?! Wordt vervolgd ..
Meer foto's: http://www.flickr.com/photos/jokedenul/sets/72157625029472752/
Zeggen dat Moondog een speciale artiest was, is een understatement. Deze grote meneer werd op zijn 16de blind, maar dat hield deze autodidact niet tegen om buitengewone muziek te maken.
Hij heeft 25 jaar, meestal gekleed als viking, op straat muziek gemaakt. En hij componeerde niet alleen muziek, hij vond ook muziekinstrumenten uit. Als je het verhaal van Moondog niet kent, dan raad ik u deze lectuur van harte aan. En uiteraard een diepe knieval voor mijn lief om mij Moondog te leren kennen.
Oordeel vooral zelf;
(Mijn comments werken terug dus laat u gaan!) (Nu Youtube embedden nog ...)
Mijn lieve collega kreeg vorige week een mailtje met een uitnodiging naar een Logitech evenement, en 'mocht ze iemand kennen waarvan ze wist dat die het ook tof zou vinden om erbij te zijn, dan was die uiteraard ook heel erg welkom'.
Toen ik las dat het in de Viage was, heb ik mezelf vriendelijk uitgenodigd. Hanne was daar gelukkig mee akkoord, and I’m glad I did. Want ik geef het toe, ook al is het niet in Gent, ik ga graag naar de Viage (en dan vooral naar de Kameleon Sky, want van gokspelen heb ik geen kaas gegeten).
We werden ontvangen in de Kameleon Sky (Yes!) met een glaasje bubbels. Er waren heel wat bekende gezichten, en na kort op adem komen, werden we in twee teams verdeeld. Ons team werd door twee vertegenwoordigers van Logitech door hun producten geloodst. Heel professioneel en geduldig, ook al hoorden we achteraf dat die mensen een keizware dag+week achter de rug hadden.
De producten zagen er vet uit, maar als Apple gebruiker was er maar 1 product dat mij echt interesseerde en dat was de Logitech Speaker Lapdesk N700! Beeld u in: een zacht, maar toch ondersteunend, kussen om op uw schoot te leggen, waar kwalitatief geluid uitkomt en waar een ventilator in zit. Het kan mij krijgen.
Na de rondleiding kregen we de kans om _met vals geld_ enkele casinospelletjes te spelen. In ons privé casino stond Joeri, van de Troubleshakers, ons aan de bar op te wachten. Ik moet toegeven dat ik onder de indruk was van de snelheid en skills van zijn cocktail maken. En ze waren nog lekker ook!
Het gokken, met een cocktail in de hand, was heel erg leuk, maar een reminder dat ik daar eigenlijk niet zo goed in ben. Na enkele minuten en het besluit samen te spelen, hadden Steven en ik samen nog 100 euro's. Net genoeg om met een MetroFi 170vi in ear oor/koptelefoon te kiezen. En ik had er net een nodig! (Bedankt Steven en Logitech!)
Bedankt, resident dj! Bedankt Logitech! Een heul erg dikke merci aan @Lamazone en @Zofie voor de rit en 't gezelschap. Veel bedanken aan @lievenvos (QWERTZU ontdekker), @michaelvdm (wichelenposse) en @stvn (partner in crime).
De avondvakantie is voorbij. Nog 1 jaar:
Ik werd zaterdag, samen met een toffe bende onliners, uitgenodigd om in avant-première naar Adem te gaan kijken. Wel, ik vond de film goed. Eens kijken wat ik erover kan vertellen...
Een vriendin met muco vertelde mij ooit hoe ze was opgegroeid in een ziekenhuis en hoe die ziekte haar leven bepaald had. Ze weet dat ze niet lang te leven heeft, en toch blijft ze geloven dat ze 80 zal worden. Nu ik die film gezien heb, kan ik mij eindelijk een beeld vormen van de ziekte en hoe ernstig die is.
De film volgt het leven van Stef, een jongen met muco, en speelt zich vooral in het ziekenhuis af. Nu moet je weten, ik hou niet van ziekenhuizen, ik word altijd misselijk van de geur, en als de zieke in kwestie de symptomen begint op te sommen, voel ik mijn maag draaien en beginnen mijn ogen naar de dichtstbijzijnde toilet te zoeken. Maar, bij deze film stoorde het niet. Er waren zelfs geen vieze operatie scènes. De vrienden van Stef, en andere factoren-die-ik-nog-niet-ga-verklappen-spoiler-alert zorgen ervoor dat de film niet te zwaar wordt, en dat je echt gaat meeleven met de personages. Adem samengevat: een straffe cast, een goed verhaal en een mooi beeld over muco.
Maar ga vooral eens kijken bij de andere onliners die dat beter kunnen verwoorden.
Oh! En onze eigenste Pieter stond in de aftiteling, which reminded me: voor iedereen die de film 'Inception' nog niet gezien heeft, Pletski staat bij de aftiteling!
‘Schat? Ik ga in bad hee! Heb je wat badkamermuziek voor mij?”
Ik kreeg “I’m Your Man” mee en dat is, zover ik mij herinner, mijn eerste bewuste kennismaking met de muziek van Leonard Cohen. Ik ontdek graag muziek in bad want daar kan je niet wegzappen (want uit bad gaan om een ander CD-tje op te leggen is te lastig) en in alle muziek zit er wel *iets* dat ik kan appreciëren. Uiteindelijk. Achteraf bleek dat ik Leonard eigenlijk al jaren kende van hits als Suzanne, So long Marianne en nog zo veel meer.
Gisteren heb ik mijn badkamerheld aan het werk gezien op het Sint Pieters plein in Gent. En tof dat dat was! Mijn lief en ik hebben elk 96 euro betaald voor een ticket, dus we dachten, laten we eens gek doen. We hebben ons helemaal opgekleed en zijn gaan eten bij een goede Italiaan zodat we er helemaal klaar voor waren toen we toekwamen aan het Sint-Pietersplein.
Leonard Cohen
We zaten ergens vooraan (dat mocht wel voor 96 euro
) met een hoop Britten achter ons die bij elk liedje minstens een keer luid ‘hahahaha, he sang… ‘ meedeelden. En voor een keer konden die
Britten mij eigenlijk weinig schelen. Meer zelfs, ik vond het best charmant, de hele sfeer op het Sint-Pietersplein was er een van peis en vree.
Het optreden in een woord samengevat is fantastisch. Al moet ik toegeven dat ik dat niet had verwacht. Ik had verwacht dat ik ergens aan Leonard zou kunnen merken dat hij het strontebeu was om _weer_ die liedjes te moeten zingen. Dat je ergens zou kunnen merken dat hij wel moet optreden. Maar nee. Niets daarvan. Zoals hij in het begin van het optreden beloofde, ze hebben ‘alles gegeven’. Leonard zelf kan ik het best beschrijven als een rock ‘n roll opa, die met een brede glimlach toekeek hoe de artiesten op het podium ‘het beste van zichzelf gaven’.
De 3 achtergrondzangeressen, ook gekend als ‘angels’, waren top. Dat waren Sharon Robinson, die o.a. aan Everybody Knows meegeschreven heeft en de 2 charmante en getalenteerde Webb sisters. Die zussen deden mij meer dan een keer kippevel krijgen. Mooie stemmen, mooie dames, .. en dan haalt die ene nog een harp naar boven ook! Madness!
Elk mopje, waar de britten keihard om lachten, was uiteraard ingestudeerd, elk danspasje, elke ‘interactie op het podium’… niets werd aan het toeval overgelaten. Meestal vind ik dat saai. Nu niet, integendeel. Ik had het gevoel dat het enkel mijn lief en ik was, die daar zaten.
In het begin van het optreden was mijn lief vooral onder de indruk door het feit dat Leonard zo oud geworden was (in vergelijking met de cd covers dan
). Speciaal voor mijn lief: Suzanne van 1960, 1978, 1988 en 2008. Straf he schat!
… Makes you wonder, doesn’t it. Ik vraag mij dan vooral af of hij dat nummer nog niet beu is
Oh, en mensen, stop eens met foto’s trekken met slechte toestellen van op een slechte plaats in het publiek. Er staan betere en mooiere foto’s op het internet. Echt waar.
Ja gij!
Kort samengevat: 3.128 kilometer achter op de moto door Frankrijk. Met een festival. En veel champagne! De max!
Zondagochtend zijn Benny, ik en zijn ouders vertrokken vanuit Ieper richting Boursault. Een joy-ride langs kleine, strakke baantjes, bracht ons in Boursault, waar we in een lege gîte toekwamen. We volgden de muziek en dat bracht ons op een dorpsfeest. En niet zomaar een dorpsfeest. 2 euro voor een lekker glaasje champagne, met friet!
On the road!
Na een goede nachtrust in een zeer leuke B&B, zijn we wezen touren in Reims. We waren te laat om een champagnehuis te bezoeken, gelukkig had onze B&B altijd champagne in de ijskast. “De champagne staat in de ijskast, bedien jullie maar” … de gastvrouw viel wel in de smaak. :)
Kathedraal Reims
Na twee dagen chillen in de Champagnestreek, zijn Benny en ik vertrokken richting Sète naar een tof festival.
Sète
Mont Saint Clair in Sète
Jelle, Angelique en google stars
on the road
Na een week zon, zee, strand en muziek, vertrokken we richting Bordeaux. Geheel toevallig zijn we in een supergîte terechtgekomen. 40 euro per nacht, vers brood, verse cake, verse confituur, … wat een verschil met sommige andere hotels.
Bram!
Geen Bramus
Van daaruit zijn we naar Buzançais, hotel l’ Hermitage gereden. De gastvrouw deed nogal uit de hoogte, maar dat kon de pret niet bederven. Het was
14 juli.
We kwamen terecht op een dorpsfeest met veel cheap rosé, een fanfare, vuurwerk, een bandje … maar vooral, veel cheap rosé. Een dorpsfeest. Veel cheap rosé. …
De dag erna was ik ziek. Maar ziek! En achterop de moto kan je niet even rusten, je ogen sluiten, dus dat was echt afzien. Maar we zijn toch nog in Rouen geraakt.
Dan nog een dagje Amiens, en hoppa, terug in Ieper. Het was de max!
Grotere kaart weergeven
In Sète, een kuststadje vlak bij Montpellier, vond dit jaar opnieuw het
World Wide Festival plaats. Onder leiding van Gilles Peterson wordt 4 dagen lang, op drie prachtige openlucht locaties een vet feestje gebouwd.
ACD Beach:
Wakker worden op het strand, met een cocktail in je hand, leuke muziek en de frisse zee op een handdoek met een boekje. Nice, al moet ik toegeven dat ik geen idee heb wie er aan de draaitafels stond.
Théâtre de la mère:
In dit theater, met zicht op de zee, werden de optredens georganiseerd. Toffe locatie, alleen die wachtrijen aan de wc … je mist een half optreden. De optredens waren goed, maar geen spek voor mijn bek.
Phare:
Onder een vuurtoren een danske placeren, frietse steken, pintse drinken, … vrie wijs. Meestal vette muziek en … de muziek moest zelfs niet vet zijn, de sfeer is daar zo goed dat je een danske zal placeren, een tielle zal steken en een rozétje drinken
En de rest:
Er waren hier en daar in de stad (gratis) optredens, daar hebben we maar 1tje van meegepikt, en dat was aan het C.R.A.C. toen we ons bandjes gingen ophalen.
Dorian Concept sprong er voor mij uit: energiek, funky, vrie wijs.
Wat ga ik onthouden?
